Last Miles & Back Home

Zoals de Romeinse soldaten (die vanuit alle delen van Europa konden komen) ongetwijfeld ook deden, dachten we wel eens aan 'thuis'. De laatste dag was dat zeker ook zo: we moesten natuurlijk wel die boot halen én het laatste fort in Newcastle bewonderen. Onze rugzak was al vol van herinneringen en ontmoetingen, maar nu dus de laatste mijlen.

Maar eerst ontbijten. Op zich prima met wat opstart-issues, met lekker omeletjes met ui, koffie, en - na aanvulling- nog wat jam & toast. Samantha had die ochtenddienst. Volgens Ken (de manager) zou zij precies weten wat te doen als wij de naam van de ruimte noemden waar onze fietsen staan: Room 1. Eerst keek ze wat verbaasd, waar hebben zij het over ... Toch viel het kwartje. Onze fietsen stonden in de koelruimte van de fusten bier naast het café en de brouwerij. Het leek even of zij, zoals Ken gisteren, de sleutel niet konden vinden, maar dat werd snel opgelost. 

Met de sterk afgekoelde fietsen van stal konden we vertrekken. Iets eerder dan de 2 wandelaars Andy en Ray. Paul sprak ze nog even. Zij zetten hun wandeling voort (nog zo'n 14 mijl naar Newcastle); de bagage werd opgehaald en weggebracht met een busje. Top idee! Ook wij overwogen heel effetjes "Remus" als bagagedrager in te zetten, met ons erbij.

We pakten de route (Hadrian's Cycle Way - Cycleroute 72) snel weer op. Langs de rivier de Tyne. Veel groen en rust; geen razend verkeer. Dan toch: ineens lawaai van auto's, vrachtwagens, rubber over asfalt; en dan weer rust en groen langs de Tyne. De haven en de zee waren nog ver weg en het water stond erg laag, terwijl de kleigrond nog glinsterde van de nattigheid. Is hier ook getij? In het water lag een scheepswrak (niet Romeins). Zo arriveerden we op de lange, lange en mooie rivierpromenade van Newcastle-upon-Tyne. Bij het centrum staken een aantal fraaie, bijzondere bruggen die rivier over. Wij moesten nog even verder op de noordkade. Toch even een cappuccinootje en een colaatje aan het water; het duurde wel even voor die bestelling kon worden afgerond en genuttigd. Als het aan de bardame had gelegen hadden we toen al aan de Corona gezeten .... Bij D begon het toch al een beetje te kriebelen: we moeten nog een stukkie, naar het eindpunt (aan de andere kant van de rivier) en vooral: de boot halen. P maakte zich geen zorgen. Keuze: tunnel en kleine ferry en dan naar grote ferry, twee keer de kleinen ferry en dan de grote ... Tunnel naar zuidzijde werd het. Die moesten we nog wel even vinden. En jawel hoor, na mooi fietspad met groen (dat we deels al hadden afgelegd op eerste dag) vonden we de juiste afslag.

Aan de noordzijde pakten we -per ongeluk- de oude, kleine lift die wat startproblemen leek te hebben. Aan de andere kant een moderne, schuinoplopende grote lift. Al snel zagen we aan de kant waar we net vandaan kwamen onze boot liggen.

Met veel gezigzag door een woonwijk stonden we ineens voor het kleine museumpje en de grote archeologische site van het Romeinse fort Arbeia! Romeins fort Arbeia (klik hier) .

Naast de bekende muurrestanten zagen we daar ook hele reconstructies van de barakken van de soldaten en een geheel nagebouwd poort. In het kleine museum troffen we naast een alleraardigste medewerkster ook veel informatie en vondsten, inclusief het geraamte van een heuse Romein (onze eerste ontmoeting met iemand uit de antieke tijd zelf). Bij D begint het weer te kriebelen: boot halen! Op die fiets, snel naar de kleine ferry, die we net zagen wegvaren. Geen nood: over halfuurtje vertrekt er weer eentje. Wachtend op de volgende kochten we koeken en coke. De een smulde het meteen op, de andere wachtte nog even. Raad maar wie wat deed.

Weer wat zigzaggen en: ja, hoor: de terminal van onze boot. Toch nog ruim op tijd en in rij met een grote groep fietsers: half uur wachten voor we de boot op konden. We konden daardoor wel genieten van een paar mooie oude sportauto's: een Maserati en een TVR. Dan fietsen "parkeren". Dat ging wat minder vlekkeloos dan de heen reis. De beschikbare ruimte voor pakkumbeet 12 fietsen was beperkt en "de een tegen de ander": we moesten met paren parkeren tegen een omheining (wel binnen hoor). Los van onze eigen mooie fietsen waar er nogal wat kostbare racefietsen bij. Wat een gedoetje. Wij zijn nog een keertje terug naar het dek met de fietsen gegaan om in ieder geval die van D wat anders te parkeren én vast te binden.

Ook de hut was minder (maar wel waar we voor betaald hadden: 2-persoons, met stapelbed en geen ramen) maar voldeed eigenlijk ook, want je kunt de hele dag en nacht vertier op de boot vinden. Eerst wat pintjes drinken dus. Van douchen is het niet meer gekomen. In de bar zagen we nog de wandelaarsters die we ook in de Keelman zagen. De boot was veel drukker dan de heenweg. Maar het is best ruim allemaal (behalve de hut dan). Dus gezellig. Wij hebben wat gekletst, gedronken en genoten van een zanger die tal van populaire hits met veel overtuiging zong en begeleide met zijn akoestische gitaar (en wat hulp van "loops"). Leuk. Hij eindigde met de wens dat we allemaal een good time & life hebben. Nou, wij doen ons best. 

Op goed moment (en wat biertjes, bitterballetje, kaassoufflé) toch maar naar bed. Hoe zit het ook alweer met dat tijdverschil .... 

Beide voor de zekerheid toch maar een pilletje tegen de zeeziekte genomen (hoewel de zee zeer rustig leek, maar dat kan zomaar veranderen). Dat gaf direct ook de nodige nachtrust ;-) Om 08:00 uur melding van de kapitein dat het 08:00 uur was. Bij ons was het nog/pas 07:00 uur. Dan maar niet douchen, wel ontbijten. Daar is de haven. D en P stuurden beide berichten naar her het thuisfront en maakten melding van een veilige landing (P was alleen ff vergeten zijn data-roaming weer aan te zetten, dus het duurde even voordat zijn thuisfront op de hoogte was).

Fietsrek op de auto, bagage erin, fietsen erop, chauffeur en passagiers aan boord, en rijden. Rechts!

Veilig arriveerden we in het eerste station: Best. Brigitte ontving beide reizigers met iets van een bloemetje: ieder een fraai ingepakte prei :-)) Voor Dirk lag nog een mooie kaart van R&A te wachten. Paul had nog een klein issue met het fietsenrek (schroef dol geworden). Snel opgelost en hup naar Boxtel. Even later was ook Paul veilig thuis en in de warme armen van zijn gezin (die een mooi feestje aan het voorbereiden zijn).

Dit was het. Onze trip langs de Muur van Hadrianus! Heerlijk.

We 'll meet again. Misschien naar Cardiff?? Of de Moezel, de Loire, Italië. Wie weet.

Good luck to you all

PS Morgen nog een kort stukje over onze ontmoetingen tijdens onze reis.