Vindolanda tot Keelman

Het Bowes-hotel in Bardon Mill was echt uitstekend: Basic, maar uitstekend. Echt local, de gastvrouw was zeer vriendelijk en wist ook waarover ze het had. Zoals de openingstijden van ons hoofddoel voor vandaag: Vindolanda!! (zoek maar eens op). 

Heerlijk ontbijt: ieder 2 spiegeleitjes, toast met lekkere jam, scones, banaan en twee kleine broodjes voor onderweg.

Het regent. Toch op weg. De regen werd al snel minder, de heuvels daarentegen zeker niet. Meteen een col van de hoogste categorie, in ieder geval in onze beleving. En dat is zwaar als je net begint. Dus met wat pijn en moeite komen we aan in Vindolanda. Want dat was ons hoofddoel van de dag: meteen in de ochtend het hoogtepunt wat betreft de Muur van Hadrianus: World Heritage | The Vindolanda Trust. Het idee was 1 tot maximaal 1 1/2 uur te verblijven. Het werden er meer dan twee uur. Het was dan ook erg indrukwekkend: groot Romeins dorp, groot Fort en een groot museum, bovendien een grote koffie en een grote cola en een grote shop. Dat laatste was nog best lastig als het gaat om de juiste cadeautjes te kopen. Korting voor vijfenzestigplussers was niet van toepassing, want iedereen die daar komt is boven de 65.

Mooi, leuk; veel namen en plaatsen komen overeen met de historische roman over Vindolanda die Paul recent heeft gelezen. Dat maakt het allemaal wel beleefbaar: het leven in het dorp en in het fort en het Praetorium. Dan nog Cadeautjes zoeken wat soms best lastig kan zijn. Hoogtepunten in het museum waren toch vooral de grote hoeveelheid schoenen en natuurlijk de Vindolanda tablets, de uitgestrektheid van alles bijelkaar. 
Verder. Wat volgde was een mega-daling en twee mega-beklimmingen. Shit. Uiteindelijk uitkomend op het hoogste punt van de route. Daar hebben we de steentjes van Tijme en Wout in de muur geplaatst. Uiteraard vastgelegd op de gevoelige plaat, zodat men het ooit - zou men willen- nog kan gaan zoeken, op de juiste plek.
Verder. Weer dalen, weer stijgen en weer dalen zeker 6 km lang dalen. Los van wat heuveltjes was het toch wel (soms ;-) net te doen. We vergeten het soms te zeggen, maar het landschap waar we doorheen crossen is echt heel mooi. We passeren nog wat kleine dorpjes, waarvan Corbridge de mooiste leek.

Daarvoor bezochten we nog de entreepartij van een ander museum. Ook daar een opgraving van een Romeins fort of iets dergelijks. We zijn niet naar binnen gegaan, maar hebben buiten op de bank onze voorraad deels opgegeten en een koffie en een ijsje genuttigd. Leuk gesprek met de medewerkster aldaar, getgrouwd met een Italiaan, een archellog die daar ook werkte.
Het was toch een echte fietsdag. Wind mee, zonnetje, af en toe een heuveltje, op weg naar de rivier de Tyne. Rustige landelijke wegen, veel groen, soms wat drukte, maar uiteindelijk bereikten we de rivier de Tyne die we een hele tijd volgden. Soms leek het wel alsof we door een groot park fietsten. En misschien was dat ook wel zo. Nog een paar bruggen en daar is ie dan: Pub The Keelman, in een oud water pompstation. (volgens manaarer Ken, steen voor steen afgebroken, genummerd herstel en weer opgebouw) Eerst een pintje. Al snel raakten we in gesprek met twee Welshmen, Andy & Ray. . We spraken over van alles en nog wat, maar ook over Monty Python, fietsen en wandelen, politiek ook een beetje. Maar het was vooral erg gezellig. Tussendoor aten Paul en Dirk nog effe vlug een hamburger. Ook Ken, de barman, sloot zich even bij ons aan. Ray en Andy waren de wandeling van Hadrianus Muur  aan het doen. og een pintje besteld vlak  voor de bel van de laatste ronde. Wij wensten ze nog een fijne tocht.

En toen: naar bed, maar eerst nog even een blog schrijven en de kamer wat opruimen (was nodig). Zo wordt het makkelijk half één. Vlug slapen want morgen volgt het laatste stuk, en dan weer op de boot.

Weest groetjes, Paul en Dirk