De Muur

Nog even terugblikken op gisteravond. Voor het eten bij Franco hebben we nog een echte Engelse pub bezocht: King’s Head. Daar uiteraard tussen de Locals een paar pintjes gedronken. Gezellig 🍻 Overigens ook al in de lounge twee pintjes gedronken. Voor het slapengaan natuurlijk nog wel effe gewandeld in het historische centrum van Carlisle. 
De nachtrust was om onverklaarbare redenen niet geweldig. Dat kan liggen aan het hoofd van de koning (zie hierboven), de lounge of het feit dat de twee broertjes voor het eerst samen in een bed lagen.
Wat een statig hotel was, het met prachtige trappen en mooie ruimtes. Beetje sjiek met in de lounge wat oudere heren en dames.

Het ontbijt was prima verzorgd in een mooie grote zaal. Dirk wilde nog wat broodjes meenemen, maar heeft ze helaas laten liggen. Verder geen getreuzel: op de fiets; dit is de dag van de stevige beklimmingen. Voor de eerste korte pauze, zeker al eentje letterlijk en figuurlijk uit het boekje. Dirk realiseert zich dat hij geen 56 meer is en Paul weet dat hij nog een jonge accu heeft! Maar verder heuvel op heuvel af. De pauze was rond 11 uur in het mooie etablissement Howard Arms. Leuke bediening, accu opgeladen, lekker bakkie koffie en heerlijke scones. Verder: weer stevige bulten!

We wisten dat we een abdij tegen konden tegenkomen: en jawel, daar was ie, met een groot ontvangst! Niet voor ons maar voor wielrijders die een 30,40 of 50 mijl hadden afgelegd. We hebben uiteraard de bestaande kerk en de ruïne van de abdij grondig bestudeerd en gefotografeerd.
Allemaal typisch of beter zegt kenmerkend Engels. Het was een gezellig samen zijn van allerlei lieden die ook nog aan het barbecueën waren. Maar wij moesten verder. We werden nog wel aangesproken door twee dames. Een van beiden wilde wel achterop de fiets. Dirk zei dat dat kon, maar dan moesten ze wel eerst naar het hoogste punt van de heuvel lopen. Pas later kwamen we ze weer tegen in een museum. 

Paul kreeg een klein probleempje met de kettingkast. Met tweeën is die vakkundig hersteld onder meer met behulp van tie-wraps.

Nog geen 50 m verder vond de eerste echte ontmoeting plaats met The Wall. Dat geeft toch wel een heel mooi beeld en een goed gevoel. This is the Real thing. Ook op het vervolgtraject kwamen we meerdere ruïnes van forten en van de muur tegen en uiteraard weer erg mooi landschap. 
Een van de laatste close encounters met de muur was het Romeinse fort Birdoswald. Ook is er een grote archeologische site. Daar kregen we echt een goede indruk van wat zo'n  groot fort nou eigenlijk was. Inclusief een poort aan oost- en westzijde. Wat ons opviel was ook de grote hoeveelheid drollen van herten.
En toen begon het wat te regenen. Dan duiken we toch het museumcafé in: heerlijke tomatensoep met brood. Ook nog een sandwich gekocht die we later hebben opgepeuzeld. Uiteindelijk viel het besluit om toch maar te gaan fietsen. Regenkleding aan en hup verder.
Uiteindelijk viel het met het water wel mee. En koud was het ook niet. Maar er moest wel stevig geklommen worden: haute categorie, uit het boekje natuurlijk. Maar ook gewoon voor ons in ieder geval pittige klimpartijen.

De vele verkleedpartijen kosten ons ook wel wat tijd: wel regen, geen regen, wel een jas, nee toch geen jas, broek zit niet goed, jas uit en later toch weer aan et cetera. De foto’s die wij namen zagen we later ook terug in het boekje. We waren dus goed op weg. Uiteindelijk kiezen we voor de reguliere route, op naar ons hotel in Bardon Mill. En ook dat was toch nog een stuk rijden met, jawel, een stuk of wat klimmetjes. We stopten vlak voor het hotel en de gastvrouw stond ons al op te wachten. De keuken ging zo sluiten dus ze wilde ons graag nog ontvangen, zeer gastvrij en uiteindelijk konden we zelfs na het douchen gewoon uitgebreid en heerlijk eten Met een paar pintjes daarbij natuurlijk. Voor Dirk champignons en voor Paul een soort garnalensalade die mild werd aangeschreven, maar pittig uitpakte. Zo pittig dat er toch nog wat vocht bij moest. Two pints please ! Om het te blussen natuurlijk. Dan nog een ijsje en kort daarna transformeert ons restaurant in een pub, met een lokale veiling met allerlei spulletjes en rommeltjes, groenten, vouchers en veel prei. Prima sfeertje, en dat allemaal voor een goed doel. Paul en Dirk pakten dat lokale gevoel maar mee en kijken tegelijk ook nog eens naar de US tennis final. Alles bij elkaar een mooie en zeer afwisselende dag, zon en regen of wisselende route vlak en veel heuvels, maar ook zeer vermoeiend;  op naar bed?? Nee, nog even meedoen met de loterij. Eerst mochten we ook nog even naar de verzameling preien kijken de grootste waren verkocht voor de veiling. Gaan we winnen met onze twee lotjes? En jawel: nummer 0297, en de prijs is vijf pond. Daar kunnen we morgen weer een halve pint van betalen. Dat was het voor vandaag groetjes en tot morgen.