Boatnight & daytrain

Marc wordt op de dag dat wij vertrekken (3 september 2025) 69 jaar: proficiat Marcus!

Onze autoreis naar IJmuiden liep vlekkeloos. Bij de terminal stonden we al snel met onze fietsjes tussen de auto’s. Alles was perfect geregeld. Ook in de boot. Fiets geparkeerd op deck 4, onze hut was helemaal bovenin in deck 9. De kapitein is natuurlijk de baas op het schip, hij staat bovenaan. Maar wij zitten er letterlijk direct onder en kunnen het ieder moment overnemen indien nodig. We hebben echt een hele mooie hut met alles erop en eraan. Groter dan verwacht: ruime vier persoonskamer voor ons tweetjes met ramen aan de voorkant. Alleen het roer ontbrak nog.
Daarna gingen we het schip inspecteren: boven onder binnen buiten. Het was inmiddels de hoogste tijd voor een stevige pint in de pub van het schip. Al snel vroeg onze buurman of een foto wilde nemen van hem en zijn vrouw. Dat wilden we wel, maar we moesten eerst zeker weten of het wel zijn vrouw was die naast hem zat. Foto genomen. Man zeer tevreden. Dat bleek ook wel toen hij vertrok: hij bestelde voor ons nog twee grote pints.
Voor het naar bed gaan een pilletje tegen zeeziekte, want er was behoorlijk deining, zeker daarboven op de 9e verdieping. Dat werkte uitstekend, achteraf lazen we dat het inderdaad ook zorgt voor een goede nachtrust. We sliepen als roosjes en werden op 4 september wakker in Newcastle. Er was geen deining meer. En genoten van een fantastisch goed ontbijt. Om 9:15 uur aangemeerd iets meer als een uur later stonden we buiten met onze fietsen klaar om te vertrekken. We moesten natuurlijk richting station. Dat was zeker in het begin even goed uitkijken en uitzoeken. Maar toen we de goede route hadden te pakken van de Muur van Hadrianus ging  het -met enkele tussenstops om de goede weg te zoeken of vragen- uitstekend.

Nou, het verhaal van het station en het kopen van een treinkaartje en de mogelijkheid om de fiets mee te nemen. Consternatie. Dat was nog even spannend. Eigenlijk was het volstrekt onduidelijk wat nu de opties waren behalve dat we geen treinkaartje konden kopen tot onze eindbestemming en dat fietsen niet mee konden . Dat was duidelijk. Toch kochten we twee kaartjes en hebben we gewoon aan de conducteur gevraagd of de fietsen mee konden met de trein: de 1e twee fietsers mochten altijd mee, dus: die vond het geen enkel probleem. De rit tot Carlisle was verder dan ook no problem. Dat laatste horen we vaker die dag. Pfffff . 

Punt van zorg bleef toch hoe we nu precies onze eindbestemming zouden moeten bereiken. De informatie die we kregen was matig, we zouden pak um beet zo’n 17 miles moeten fietsen! Het waren allemaal zeer vriendelijke mensen, de oplossing  moesten we echter zelf bedenken met hulp van weer een vriendelijke conductrice: kaartje tot station in een dorpje, 2 km fietsen, en daar een kaartje voor onze bestemming. We kregen overigens het advies om een retour te nemen, dat was goedkoper dan een enkel… Rare Engelsen. Kort maar goed: dat werkte en zo kwamen we rond vijf uur aan in Ravenglass. Voor het diner wilden we toch graag het Romeinse badhuis zien, want daar begint de fietsroute! Na wat rondjes rijden is ons dat gelukt en hebben we de ruïne uitgebreid bekeken en besproken. Vervolgens toch rap terug naar het hotel om welverdiende pint te nemen. En daarna lekker gegeten met respectievelijk en aardbeien ijs en een vanille ijs als toetje.

 Tot slot nog een nachtelijk wandelingetje om het begin van de route van morgen te bekijken. Dat komt goed en hoe de dag morgen verloopt dat horen jullie binnenkort.

Groetjes Paul en Dirk