Waar-is-de-route-ochtend ; wind-in-de-rug-middag

Vroeg op in Ravenglass. Wij broertjes hebben grofweg hetzelfde ochtendritueel. Het toiletbezoek is een belangrijk onderdeel daarvan. Helaas treden er deze ochtend na enkele bezoekjes wat rioolprobleempjes op. Vlak voor vertrek hebben we dat keurig gemeld.

Het ontbijt was uitstekend. Met heuse Egg-Benedict en ook gewoon lekkere toast met jam. Op de fiets dus! Eerst pal langs de spoorbrug: de route van 85+ km is begonnen. Daarna tot het dorpje Whitehaven ontstonden er wat oriëntatie probleempjes. Waar is de route? Zowel gps als de bordjes lieten af en toe steken vallen. Maar we reden noordwaarts, ofwel de goeie kant op. Al doende kwamen we wel wat onverwachte en pittige klimmetjes tegen. Dat was even hijgen en puffen. Het was wel een heel mooi landschap, met veel koeien, vergezichten, soms naar de zee en zelfs tot Isle of Man. Er waren ook wat lichte zorgen: waar is de route; kunnen we al die klimmetjes wel aan; hoe zit het met het schema; en vooral hoe zit het met de benen en hoe met de accu? 

Bij Sellafield (de kerncentrale) was het even schrikken: het fietspad hield echt ineens op; de weg was volledig weggeslagen en de fietsbrug was foetsie. Met wat klauteren onder, naar en langs een bruggetje kwamen we toch weer op de juiste route. 

In Whitehaven hebben we een simpele lunch (twee kleffe broodjes met kaas, Dirk had nog lekkere ham erbij )genuttigd en bovendien de accu opgeladen. Dat was wel heel fijn. Het viel ons ook daar wel op hoeveel panden er eigenlijk leegstaan en een winkelstraat toch aan het verloederen is. Maar hup, weer op de fiets. Hoewel we al wat klimmen achter de rug hadden was er direct na Whitehaven een hele pittige. Het was de eerste die ook in het boekje is vermeld, maar ook die beklimming hebben we succesvol afgerond. Daarna ging het crescendo, hoewel dat is we zo nu en dan werden opgehouden door een hek. Op het fietspad waren verschillende hekken die het vee op de juiste plek moest houden.

Na heel wat kilometertjes volgde dan eindelijk lange stukken langs de zee met een zonnetje en vooral met wind in de rug, alsof we zeilden. Op naar Silloth waar ons hotel was: a good OLD English hotel, die toch ook hoog scoorde op onze Fawlty Towers ranking. In Ravenglass waren er een aantal details die daar aan deden denken, maar het Golfhotel zou zo in de serie kunnen meedoen. We troffen daar een good old chap, die de hele tent, een hele grote tent, in z’n eentje runde: conciërge, receptionist, barman, kelner, sleutelbewaarder etc. We hebben Sybil niet gezien, misschien stond die in de keuken 😉 Allemaal zeer authentiek. Met een paar flinke pintjes en 2 flinke ijsjes rondden we deze dag af. Weer 88 km wijzer.

Groetjes Dirk en Paul.